W MAŁYM MIASTECZKU (dumni i pokonani)

Dziewczynka leżała w łóżku i nie wolno jej było wstawać "nawet za potrzebą", choć przecież nic już nie bolało. Na początku było zabawnie tak poleniuchować, ale tylko przez kilka dni. Wciśnięty wstydliwie pod łózko pobrzękiwał od czasu do czasu blaszany nocnik, choć do łazienki było zaledwie kilka kroków.
- Dobrze, że nikt nie widzi, przecież jestem już duża - myślała.

Anna doświadczyła już, że godziny dzielą się na te okropnie długie, kiedy matka wychodzi do kolejki i nie wraca wkrótce " od rzeźnika", choć sklep jest zaledwie za rogiem ulicy, oraz na te krótkie - gdy czytana książka staje się strasznie, ale to strasznie ciekawa. Podobnie jest jeżeli przyjdzie ktoś w odwiedziny i zajmująco opowiada. Tych odwiedzin właściwie było niewiele. Wszyscy mieszkali w świeżo wyremontowanej, poniemieckiej kamienicy od niedawna i zupełnie się nie znali. Przemykali na schodach obok siebie, uśmiechając się z zażenowaniem i tyle.

Czasami przychodziła na chwilę, zdyszana jak zawsze, Chrzestna Matka - starsza kobieta - wdowa, chcąc dowiedzieć się o postępy w zdrowieniu Ani. Zwykle jednak szczególnie po to, by przekazać najświeższe plotki zasłyszane wprost z kolejki, jak ta o jedynej w miasteczku dentystce, której służąca chodziła dumnie w dni powszednie w strojach i kapeluszach swej pani, tych samych, które ta wkładała od święta. Całe miasteczko trzęsło się ze śmiechu, bo pomoc wyglądała jak strach na wróble w przekrzywionym stroju chlebodawczyni i jaskrawym tandetnym makijażu własnego pomysłu.

Najzabawniejsze jednak było dla dziewczynki to - jak kiedyś w jej obecności jakiś niemłody mężczyzna z uszanowaniem i celebracją całował rękę Chrzestnej i zwracał się per "Pani Baronowo".

- Mamusiu - przecież Chrzestna nie wygląda na żadną baronową! - Ania miała jakie takie wyobrażenie z przeczytanych książek o wymaganej prezencji baronowych - To zwykła kobieta, w dodatku zawsze w chusteczce na głowie, z ogromnymi czerwonymi stopami i rękami !

Widok ten w żaden sposób nie pasował do wyobrażeń dziewczynki, zwłaszcza gdy miała przed oczyma, jak szoruje drewnianą podłogę swojego mieszkania, albo pierze w balii, trąc zamaszyście bieliznę o blaszaną falistą " tarę" i rozdeptując bosymi sękatymi nogami rozbryzganą pianę; robiła to z prawdziwą pasją i oddaniem, bez narzekania i sentymentów.

Matka uśmiechała się na ten często powtarzany zarzut, aż nagabywana raz kolejny wspomniała, że Matka Chrzestna faktycznie miała kiedyś męża-barona, który grając namiętnie w karty pozbył się swego baronowskiego "von" dla uratowania honoru i wkrótce potem zmarł powołany na front. Na tym skończył się cały splendor byłej baronowej, która szybko umiała dostosować się do realiów socjalistycznej Polski i nie zawracała sobie głowy głupstwami. Twarda, przedwojenna, wykształcona "do koronkowych robótek" potrafiła chwycić zarówno za motykę, jak i za łopatę na budowie, ratując swoją wielodzietna rodzinę od głodu i poniewierki. Mama Ani, fizycznie znacznie słabsza, często prosiła ją o pomoc przy grubszym praniu i wtedy w całym domu dominował zapach płatków mydlanych, panował ogólny rozgardiasz i można było niezauważenie puszczać słomką pyszne kolorowe bańki mydlane, rozbryzgujące się pod sufitem w paskudne mokre plamy - ale kto by o to wtedy dbał !



Gdy się leży długo w łóżku, dochodzi się do chwili, w której wszystkie książki zostały przeczytane, wszystkie historie opowiedziane, a zegar ma już tylko same długie godziny.
- Mamo ! Nudzę się ! Zobaczysz - wstanę po kryjomu, jak wyjdziesz i zacznę tańczyć! Albo... wybiegnę z domu !

Lato już przechyliło się nieco na jesienną stronę lecz Annie jeszcze nie wolno było opuścić pokoju. Przez otwarte okna chciwie łowiła odgłosy bawiących się dzieci, z których żadne nie przychodziło, bo kto chciał spędzać czas z ledwie znajomą, skoro tyle się działo pomiędzy śmietnikiem, trzepakiem, a drewnianym płotem sąsiada.

Któregoś dnia mama Ani wróciła do domu szczególnie wzburzona i zdenerwowana. Dzieciaki z podwórka - bezmyślnie okrutne - obrzucały kamieniami starą skulona wpół Niemkę, która stała przed domem i z przekrzywiona głową błogosławiła go szerokim krzyżem, mamrocząc coś po niemiecku. Nieszczęsna, pozbawiona znacznego majątku wskutek działań wojennych, nie opuściła miasta "ze swoimi" - pomieszane zmysły nie pozwoliły jej oddalić się od tego, co bliskie i znane. Dla Ani i innych dzieciaków ta słaba i pomylona kobiecina, niegdyś dumna i bogata właścicielka dużej miejscowej garbarni była symbolem niedawno pokonanego wroga - hitlerowca, którego należało zniszczyć i przepędzić. Jak psa.

Pusta ręka zapiekła dziewczynkę nieznośnie.